Ζητείται αξιοπρέπεια θα έπρεπε να είναι κανονικά ο τίτλος του συγκεκριμένου άρθρου αλλά για να μην στεναχωρήσουμε όλους αυτούς που συνεχίζουν να πιστεύουν σε πολυετή πλάνα, χημείες, κορυφαίους προπονητές, αποδυτήρια και οικογένειες θα προσπαθήσουμε να ψάξουμε καθαρά αγωνιστικά τα αίτια της επαναλαμβανόμενης ξεφτίλας που βιώνει ο Αρειανός σε παιχνίδια σαν το σημερινό. Το ότι δεν είδαμε κάτι διαφορετικό σε σχέση με άλλα δύσκολα παιχνίδια σαν το σημερινό λέει πάρα πολλά. Και όσο και αν θέλει κάποιος να βρει δικαιολογίες και ελαφρυντικά, τα λάθη και οι ευθύνες είναι σαφώς περισσότερα.
Ο ΑΡΗΣ και σήμερα δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο. Η πίεση του Παναθηναϊκού και ο τρόπος αντίδρασης του ΑΡΗ από το ξεκίνημα θύμιζε αγώνα ανδρικού με έφηβους που τα έχουν χαμένα. Μέσα σε ελάχιστα αγωνιστικά λεπτά οι παίκτες του ΑΡΗ είχαν καταφέρει να βραχυκυκλώσουν και να δείχνουν περισσότερο να αναρωτιούνται φοβισμένοι με το που θα σταματήσει το κοντέρ της διαφοράς παρά με το τι μπορούν να κάνουν για να αλλάξουν την εικόνα του αγώνα. Και όταν ένα παιχνίδι ξεκινάει έτσι λογικό είναι ο αντίπαλος να χτίζει αυτοπεποίθηση και να παίζει με άλλον αέρα. Η ρακέτα μας έμοιαζε με αεροδιάδρομο όπου όποιος παίκτης του Παναθηναϊκού ήθελε να φθάσει στο καλάθι απλά το έκανε χωρίς απολύτως κανένα εμπόδιο. Μάλιστα η πάσα του Ραντούλιτσα σε κάποιον επερχόμενο για το λέιαπ έμοιαζε με ένα κολλημένο ριπλέι του συνδρομητικού... Ενώ και η σημερινή περιφερειακή αμυντική μας λειτουργία διέλυσε τον μύθο της σκληροτράχηλης άμυνας που υποτίθεται ότι χαρακτηρίζει τον φετινό ΑΡΗ Μόνο σε "ρολόι" μπορεί κάποιος να βαρέσει τόσο αμαρκάριστα σουτ όπως σούταραν σήμερα οι παίκτες του Παναθηναϊκού. Για την επίθεση τα λόγια είναι περιττά. Αμφιβάλλω αν σε 40' βγήκε έστω και μια φορά κάποιο πλάνο ή έστω επιχειρήθηκε να βγει πλάνο. Το να τα ρίχνουμε όλα στον πόιντ γκαρντ ή το πρόβλημα κάτω από το καλάθι στους ψηλούς είναι η εύκολη λύση. Πέντε παίκτες παλεύουν στην άμυνα και στα ριμπάουντ και πέντε παίκτες προσπαθούν να βγάλουν το επιθετικό πλάνο. Αν λοιπόν ο κόουτς δεν μπορεί να "περάσει" στους παίκτες του το πως πρέπει να λειτουργήσουν ομαδικά σε άμυνα και επίθεση ας προσπαθήσει να επενδύσει σε έναν ή δυο παίκτες ώστε να γίνει μια αρχή. Πέρσι ο ΑΡΗΣ έπαιζε για τον Βεζένκωφ και αυτό ως ένα σημείο λειτούργησε. Αφού δεν μπορεί να παίξει το ομαδικό μπάσκετ που θέλει ο Δ.Πρίφτης ας προσπαθήσει να αναπροσαρμόσει τα πλάνα του για να σώσει τη χρονιά... Έτσι κάνουν οι ομάδες με περιορισμένο μπάτζετ και περιορισμένες επιλογές σε παίκτες...
Σύσκεψη με βασικό θέμα την ενίσχυση της ομάδος έχουν σήμερα(πιθανόν ήδη να έχει ξεκινήσει) στην Αθήνα οι ιθύνοντες της ΚΑΕ ΑΡΗΣ. Πλέον δεν υπάρχουν κλειστά χαρτιά ούτε αμφιβολίες για το ποιες είναι οι δυνατότητες του ΑΡΗ που χτίστηκε το καλοκαίρι. Έχουμε δει το καλό του πρόσωπο όπως έχουμε δει και το κακό του. Οι αποφάσεις που θα παρθούν θα δείξουν πολλά παραπάνω από το αν θα αποκτηθούν ή όχι κάποιες παίκτες τη δεδομένη αγωνιστική χρονιά. Ο τρόπος που θα διαχειριστεί η διοίκηση αυτή την αγωνιστική κρίση θα δείξει σε όλους μας ποιες είναι οι προθέσεις της και αν τελικά αυτές οι ντροπιαστικές βραδιές ενοχλούν και θα πρέπει να αποτελέσουν το συντομότερο παρελθόν ή τις αντιλαμβάνονται ως κάτι φυσιολογικό και μέρος ενός πλάνου...
ΥΓ "Είμαστε πραγματικά απαράδεκτοι και ντρέπομαι για την εικόνα της ομάδος!" δήλωσε ο Δ.Πρίφτης μετά το παιχνίδι. Αν βγαίναμε και το γράφαμε εμείς ή κάποιος άλλος συνΑρειανός σίγουρα θα γινόταν αντικείμενο "επιθέσεων" και χλευασμού στα social media... Όταν όμως το λέει μια "ιερή αγελάδα" όπως έχει εξελιχθεί ο προπονητής Δ.Πρίφτης στον ΑΡΗ τότε όλοι μιλάμε για ρεαλισμό, αυτογνωσία, φιλότιμο και προβληματισμό...
ΥΓ2. Και για να μην στεναχωρήσουμε τους λάτρεις της υπομονής που μνημονεύουν τα παιχνίδια επιβίωσης με τον Μίλωνα και συγκρίνουν τις βραδιές ξεφτίλας με το ενδεχόμενο της Β Εθνικής(παρασυρόμενοι από τα επιτεύγματα του ποδοσφαίρου) να τονίσουμε τα εξής: 2 παιχνίδια την εβδομάδα, κούραση, άρθρο 99, οικονομική εξυγίανση, και να κερδίζαμε πρωτάθλημα δεν θα πέρναμε, στα πλέιοφς θα τα πούμε, υπομονή, του χρόνου θα τα σαρώσουμε όλα...
ΥΓ3. Όταν αρχίσουμε όλοι μαζί με μια φωνή να απαιτούμε έναν καλύτερο ΑΡΗ και να μην συμβιβαζόμαστε με την μετριότητα τότε ίσως και αυτοί που κάνουν κουμάντο να αρχίσουν να καταλαβαίνουν τι καράβι κουμαντάρουν.